AI is geen softwareprobleem. Het is een mensenvraagstuk.

Mensen, verandering en technologie. Die drie vond ik altijd het interessantst, maar die laatste kreeg ik nooit echt te pakken. Bij Randstad bouwde ik customer experience op van niets, daarna hielp ik bedrijven hun processen versnellen. Steeds ging het over gedrag, en steeds bleef de techniek op afstand. Tot AI langskwam. De eerste technologie die ik begreep, en waarmee die brug wel te bouwen was. Daarom bestaat SPAIK.

Wat ik sindsdien het vaakst tegenkom is geen technisch probleem. Het is angst, en die wordt bijna nooit hardop gezegd. Maak ik mijn eigen werk overbodig? Ben ik hier over een jaar nog nodig? Die vraag zit onder vrijwel elke uitrol die vastloopt, en zolang niemand hem stelt verandert er niets.

Ik heb geleerd dat ik dat ongemak er niet te snel uit moet halen. Als lang genoeg duidelijk blijft waar het echt schuurt, komt de oplossing meestal uit de groep zelf. Daarom is mijn eerste vraag niet welke tool je nodig hebt, maar wat je je mensen voorstelt. Als een machine een deel van hun werk overneemt, wat is dan de ruil? Wat krijgen ze ervoor terug, wat gaan ze in plaats daarvan doen, en wie zegt dat hardop?

Daar horen kaders bij. Die klinken als een rem en doen het omgekeerde: ze maken nieuw gedrag vanzelfsprekend en oud gedrag onmogelijk. Zonder kaders blijft alles vrijblijvend, en vrijblijvend is precies hoe je een jaar verliest.

En daar zit de kans. Je onderscheidt je straks niet met de AI die je hebt, want die heeft iedereen. Je onderscheidt je met waar je je mensen op zet: het werk dat er echt toe doet.

Waar het naartoe moet is dat je ons niet meer nodig hebt. We zijn er niet om het te blijven doen; alles wat we bouwen dragen we over. Dat lukt niet in je eentje. Je hebt iemand nodig die een proces leest, iemand die bouwt, en iemand die een afdeling meekrijgt als het ongemakkelijk wordt. Die elf mensen staan verderop, en zij zijn de reden dat dit werkt.